Digital Ants

samenwerken en kennisdelen

In de schaduw van sociale media

kroschaduw
toch maar even #kroschaduw bekijken... weet niet of ik daar erg blij van ga worden. gaat ook weer over 'verslaving'....
@ecritures
ecritures

Vanmiddag bekeek ik de uitzending van Kro’s “In de schaduw van het nieuws” op uitzending gemist. De insteek van het programma was of sociale media verslavend zijn en, zo ja, hoe erg dan. Er was zelfs een echte verslavingsdeskundige uitgenodigd voor de nodige ‘wetenschappelijke’ onderbouwing.

Ik zal de kwaliteiten van de heer Trubendorffer als verslavingsdeskundige – dat is mijn vak niet – niet aanvallen of diskwalificeren. Zijn twitter-account (@Trubendorffer) waar hij 0 mensen volgt – helemaal niemand dus! – geeft wel aan dat hij m.i. geen of zeer weinig kaas heeft gegeten van Twitter.

Het grootste deel van zijn bijdragen waren dan ook bijdragen in de trant van: “blijkbaar bestaat er een behoefte om dingen te delen met het grote publiek die oppervlakkig zijn”, “de behoefte van mensen om zichzelf te profileren op een manier die niet verder gaat dan skin-deep, die vind ik daar toch overtuigend in naar voren komen. Dat investeren in de buitenkant, in dat cosmetische stuk” (…) “Het is een illusionaire bezigheid die een soort van subleven laat ontstaan”. Het programma laat mij met meer vragen achter dan dat er worden beantwoord: hoezo worden op Twitter alleen oppervlakkige dingen gedeeld? Waarom vindt hij dat sociale media gebruiken om gesprekken te hebben, om anderen te helpen, kennis te delen ‘investeren in de buitenkant’ is? En wat is zijn onderbouwing voor het statement dat ‘sociale media een illusionaire bezigheid is, die een soort van subleven laten ontstaan?’

Ik hoop eigenlijk dat de heer Trubendorffer dit stukje leest, omdat ik hem graag aanbiedt om eens vrijblijvend, gezamenlijk verder te spreken over dit onderwerp. Niet zo zeer omdat ik hem wil overtuigen van mijn gelijk. Of hem wil laten weten dat hij het mijns inziens bij het verkeerde eind heeft. Maar wel omdat ik razend benieuwd ben hoe een deskundige op het gebied van verslavingszorg vindt dat het willen communiceren met anderen – juist iets supermenselijks – verslavend kan zijn. Wat zijn dan de wetenschappelijke kenmerken van een verslaving? Ben ik verslaafd aan het dragen van kleding omdat ik dat echt iedere dag van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat doe? Of aan zijn mensen verslaafd aan voetbal wanneer ze de voetbalwedstrijden in allerlei mogelijke, internationale voetbaldivisies volgen en zelf ook nog eens 2, 3 of 4 keer per week op het veld staan? Ook zouik het met hem eens willen hebben over het blijkbaar vanzelfsprekende onderscheid tussen de fysieke wereld ( de ‘echte’ wereld) en de virtuele (‘nepwereld’). Is dat onderscheid niet heel hard aan het verdwijnen? Is het al verdwenen? Zijn we in een digitale, virtuele wereld wel zo anders?

Ik hoop maar dat Trubendorffer de mentions van zijn twitter-account wel leest of misschien een google-alert aan heeft staan. Ik ben prima te bereiken via het e-mailadres dat wordt genoemd in mijn twitter-account (@ecritures) en ik ga heel graag eens met hem in gesprek. Lijkt me inspirerend en informatief voor ons allebei!

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInBuffer this pageEmail this to someonePrint this page

About

View all posts by