Digital Ants

samenwerken en kennisdelen

Moe van privacykriebels

Op ikki.nl vond ik de blogpost ‘Privacykriebels‘ van Birgit Zuurveld die zegt moe te worden van al die gesprekken over privacy

“Privacy, privacy, privacy. Wij leven in een wereld waarin ons leven op straat ligt. Inbrekers hebben vrij spel, aangezien iedereen op Twitter plaatst wanneer hij of zij op vakantie gaat, foto’s van jonge meisjes in schaarse kleding zijn zo van Hyves en Facebook te plukken en er vallen massaal ontslagen, omdat wij niet meer dronken sms’en maar dronken twitteren. Eerijk gezegd word ik een beetje moe van deze berichten”.

Birgit spoort al die, zoals zij ze noemt “zelfbenoemde social media kenners”(sic) aan een beetje vertrouwen in de mensheid te hebben. “Dan hebben wij tenminste weer tijd om eens echt diep op social media in te gaan.”

Ik vind dat de auteur het begrip privacy wel heel erg beperkt definieert als “Posts horen alleen te zien te zijn voor mensen waarvoor ze bedoeld zijn en we moeten, als we net een biertje teveel op hebben, onze smartphone in onze tas laten zitten.” Ik heb best vertrouwen in de mensheid, maar veel minder in alle commerciële bedrijven en ook regeringen die volop op vele manieren onze privacy eroderen en aantasten. En dan heb ik het dus “simpelweg” bijvoorbeeld over giganten als Google en FaceBook maar ook bedrijven als Acxiom die op grote schaal alle mogelijke data en gedrag van ons registreren, vergelijken, interpreteren en gebruiken. Vergeet niet het belangrijke statement

“if you’re not paying for something, you’re not the customer; you’re the product being sold”.

Vooral als dergelijke verzamelde data gebruikt worden om ons een beperkte blik op de wereld te bieden (met een mooi woord “gepersonaliseerde content”) vind ik het eigenlijk echt onacceptabel.

Privacy gaat niet over het *zelf* onverantwoord delen van jouw informatie (daar ben je nog bij, dat doe je zelf), maar juist over alle informatie die achter je rug over jou wordt verzameld, alle informatie waar je helemaal geen zicht op hebt. Nachtmerries, toekomstbeelden? Nee, hoor gebeurt nu bij iedere zoekopdracht die je in Google ingeeft, bij iedere mail die je in Gmail ontvangt, bij iedere vriendschap die je op FaceBook accordeert of bij ieder boek dat je bij Amazon of Bol.com bekijkt. Dát is privacy, er worden dingen verzameld over mij en jou waarvan ik in ieder geval 1) liever zou weten *wat* er precies verzameld, verkocht, gebruikt en bewaard wordt en 2) ik eigenlijk nog meer zou willen dat het niet gebeurt. En ik vind eerlijk – i.t.t. Zuurveld blijkbaar – dat daar veel te weinig over wordt nagedacht of gepraat. Eerlijk gezegd vind ik het intrinsiek verbonden aan het werk van socialemediakenners om daar diepgaand over na te denken. Jammer dus dat Zuurveld er al in dit stadium ‘moe van wordt’.

Blijkbaar zijn de bezoekers van ikki.nl sowieso niet zo erg bezorgd over hun privacy: er staat namelijk nog een tweede blog waarin staat dat we afbraak van onze privacy maar gewoon moeten accepteren ‘Je foto in een advertentie op LinkedIn? Moet kunnen toch?‘ Sjef Kerkhofs vind dat je dat maar gewoon moet accepteren. Ik vind dat eigenlijk helemaal niet!

Ik zou eerder willen zeggen dat je niet door het gebruik van sociale media, maar door het gebruik van internet minder privacy hebt. Maar dat wil toch niet zeggen dat er maar twee opties zijn: geen sociale media gebruiken of maar lijdzaam toezien hoe privacy en anonimiteit steeds minder waard zijn? Ik houd privacy zaken graag zelf in mijn hand. En ja, ik ben gewoon lid van LinkedIn omdat het me een kans biedt om een zakelijk netwerk te onderhouden, dingen te bespreken, kennis en ervaring te delen en nieuwe dingen te leren. Maar dat wil toch geenszins zeggen dat ik zo maar producten waar ik geen invloed op heb wil ondersteunen door ongevraagd in third party advertenties te verschijnen? Slechte argumentatie dus. Gelukkig zegt Kerkhofs nog net niet “en als je er bezwaar tegen hebt, dan gebruik je het toch niet?” Voor iedereen die dat dacht is “If you don’t like it, don’t use it. It’s that simple.” ORLY? verplicht leesvoer.

(2) “Vooral de optie “People you may know” is een interessante. Ongetwijfeld kun je ook die optie uitzetten in LinkedIn. Maar wie doet dat?” En waarom zou je? LinkedIn is nou juist een netwerk waarbij bestaande en nieuwe contacten worden onderhouden. Op basis van wie jij al kent en met wie je al verbonden bent, kunnen vrij eenvoudig aanbevelingen gedaan worden. Dat is juist het voordeel van een digitaal netwerk. Wat heeft dat met privacy te maken? Ik heb zelf eerdere verbindingen aangegeven. met mensen aangegeven, ik heb zelf aangegeven waar ik werk en gewerkt heb. Deze serendipity is vergelijkbaar met offline bijeenkomsten van een zakelijk netwerk waar iemand zegt: “he, jij hebt gewerkt bij XXX waarschijnlijk ken je ook persoon AAA”. Zo lang ik zelf heb aangegeven op mijn bij die bijeenkomst beschikbare, openbare cv dat ik bij XXX heb gewerkt, gebeurt er helemaal niets onoirbaars.

(3) “Als ik word gekoppeld aan –ik noem maar wat- Philips, vind ik dat dan erg? Of is een directe koppeling aan een ad van Philips ook goed voor mijn personal brand?” Het wordt pas vervelend als mijn gegevens worden gekoppeld aan niet-relevante, commerciële bedrijven. Hier heb ik geen toestemming voor gegeven, het voegt voor mij niets relevants toe (en voor hen ook niet). Het heeft ook niets te maken met netwerken, kennis delen. Wat voor goeds zou het doen als jij in een commerciële advertentie van, zeg maar – Philips wordt geplaatst als je daar niets mee te maken hebt? Hoe zo zou dat afstralen op jou? Je hebt daar toch niets mee te maken?

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInBuffer this pageEmail this to someonePrint this page

About

View all posts by